โคตรรักเอ็งเลย...

เป็นเรื่องเศร้าหากเราจะต้องจาก"คนรัก"ของเราไปตลอดกาลด้วยการพลัดพรากในรูปแบบของ"ธรรมชาติ"นั่นคือ"ความตาย"

เรื่องราวของชาวINNก็เฉกเช่นกัน..

บทดำเนินของการมา...เพื่อพบ..และจาก..ยังดำเนินไปอยู่อย่างเสมอ..สำหรับชาวเราINNที่ยังอยู่..

"เวลา"แห่งการ"พลัดพราก"ลาจาก..ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี..อย่างเสมอต้นเสมอปลาย...

กลางเดือนนี้จะมีน้องนักข่าวINNคนหนึ่งลาออก..เพื่อไปประกอบอาชีพส่วนตัวของเขา..

เดือนหน้า หรือ เดือนต่อๆไปยังไม่รู้ว่าจะมีน้องหรือเพื่อนร่วมงานคนใด..โบกมือลากันไปอีก..

เอาเป็นว่าสำหรับผู้ที่ยังอยู่ก็คงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดต่อไป..เพราะการ"ลาจาก"ของพวกเขาเหล่านั้นไม่ลาจากกันไปตลอดกาล..หากแต่เป็นการลาจากสถานภาพของชาวINNไปเท่านั้น..จนกว่าเราจะได้พบกันใหม่..

ลูกนก..จากคาคบ...

ปีกที่กางออกไปจนสุดตัว..กระโจนโผบินไปจากคาคบไม้รวงรัง..ได้แต่อวยพรให้ชีวิตเป็นไปตามหวังดังตั้งใจ..ตามประสา "ผู้เฝ้ามอง"

ที่ผ่านมาและเป็นไปใช่ว่าจะ"ไมใช่"หากแต่ทุกสรรพสิ่งล้วนมี"เหตุผล"ของมัน..

หากเพียงแต่"วันนี้"เธอ"อาจจะยัง"ไม่เข้าใจ"...

อาจมีสักวันเมื่อกาลเวลาผ่านเลยไป..วันเวลา..และการขับเคี่ยวใน"ความหมาย"ที่อาจแตกต่าง อย่างเปรียบเทียบ ที่อาจจะทำให้"เธอ"รู้จักและเรียนรู้โลกมากขึ้น..

อาจมีสักวันที่"เธอ"จะเข้าใจใน"ความหมาย"ของ"วันที่ผ่านมา"วันเวลา..ของวันที่ผ่านมา และกำลังจะผ่านไป ถ้าหากเธอจะเก็บเกี่ยวมันอย่างไม่ปะปนด้วย"อคติชน"

เธอจะได้รับสิ่งต่างๆมากมาย..จากสิ่งที่เธอ"เปิดรับ"มัน..

ไม่เป็นไร..หากวันนี้ เธอยังไม่พร้อมจะ"เปิดรับ"..

แต่อาจจะมีสักวันหนึ่ง..ที่เธอจะเห็นถึงความสำคัญจำเป็นของมัน...