"น้อง"คนหนึ่งมาหา..."น้อง"คนหนึ่งมาลา...."น้อง"คนหนึ่งมอบสมุดบันทึกความทรงจำ..ไว้ให้ดูต่างหน้า...พร้อมคำ"ขอบคุณ"ก่อนลาจาก..
บทบันทึก...และภาพถ่าย คือ "เครื่องมือ"ในการบันทึก ร่องรอย"ความทรงจำ"ของผู้คน..
อาจมีบ้างที่เบื้องหน้า-หลัง ของภาพ และบทบันทึกนั้นซ่อนไว้ด้วยเรื่องราวมากมายที่อยากจดจำและไม่อยากจดจำ อยากพูดถึงและไม่อยากพูดถึงมัน..แต่มันก็ช่วงระยะเวลาหนึ่ง..ที่กาลเวลาได้ทำหน้าที่ชะล้างบางสิ่งบางอย่าง และให้เวลากับเราได้ทบทวนกลับไปที่ ภาพ และ บันทึก เก่าๆ ที่มันอาจให้ความรู้สึกที่แตกต่าง ยามเมื่อเราเติบโตขึ้นผ่านวันเวลาแห่งความสุข-ทุกข์อีกซักระยะหนึ่ง...ที่อาจทำให้ภาพรางเลือนบางอย่างที่เคยปกคลุมด้วย"คำถาม"กระจ่างชัดซึ่ง"คำตอบ"...
วันเวลา และเรื่องราวดีๆในระหว่างทางของความทรงจำแห่งชีวิต ของผู้คนๆหนึ่ง..อาจแตกต่างแม้ในระหว่างการเดินไปในเส้นทางสายเดียวกัน..
ทว่าหากวันหนึ่งวันใดเราอาจค้นพบว่า ในระหว่างการเดินไปในเส้นทางสายเดียวกันนั้น แท้จริงแล้วสิ่งที่เราเข้าใจว่า"ไม่ใช่"อาจจะ"ใช่"ในสิ่งที่เราคิด..
เฉพาะยิ่งใน"ความรู้สึก"เข้าใจใน"ทุกข์และสุข"ของเพื่อนร่วมทาง..
หรือแม้กระทั่ง"ผู้นำทาง"ที่ขณะหนึ่งเราไม่เคยรู้ว่า"ความเงียบ-นิ่ง" สงบงัน หรือ"ดุดัน" นั้นมี"เสียง"ขยับไหว และซุกซ่อนร่องรอยความ"ความอ่อนโยน"อ่อนไหวที่มากมายด้วยเมตตา"จริงใจ"..และ"ปรารถนาดี"..
กาลเวลาผ่าน..ได้ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง..กับร่องรอยของการเดินทางต่อไปของผู้คน..
หนึ่งมาหาเพื่อกลับมา..สองมาหาเพื่อลาจาก...
ขอบคุณ"น้อง"คนข่าวINN เช่นกันสำหรับร่องรอยความทรงจำดีๆแห่งการเรียนรู้ร่วมกัน ณ ห้วงเวลาหนึ่ง
พี่คนนึงเคยบอกว่า... "งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา"
ตอบลบแล้วเราก็ตอบไปว่า... "ก็ใช่ แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกลับก่อนงานเลี้ยงที่นี่เลิก"