ผีเสื้อขยับปีก..สู่อิสรภาพใจ..

"กับความตั้งใจของตัวเองที่บอกกับน้องนุ่งและเพื่อนร่วมงานว่าจะขอทำเรื่องใหญ่เป็นเรื่องเล็ก เรื่องยากเป็นเรื่องง่าย เรื่องผิดเป็นเรื่องถูก และหากมีโอกาสจะขอร่วมแบ่งปันให้ผู้คน องค์กรสาธารณกุศล ตามกำลัง ยังคงติดตรึงอยู่มิเสื่อม มิพักยังสอดรับกับเรื่องเล็ก ๆ ของตัวเองที่ต้องพานพบตาม..มุมคิด-หัวใจคน..ชนิดที่บอกกับใครๆว่า “เสียใจ-แต่ไม่ท้อ”ถึงกระนั้นเพื่อนรัก “ไก่-ชรินทร์” ยังมอบคมคิดกำลังใจที่มีให้ “อาจเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตที่ดีขึ้นได้..โชคดีเราเป็นพวกเผ่าเดียวกัน”..-และขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกน้ำมิตร ที่มอบให้กันและกัน ทั้งในอดีต บัจจุบัน และอนาคตครับ..!!(จารุนันท์ ธนะภพ :จากคอลัมน์ ผีเสื้อขยับปีก INN ๑๑ ก.พ.๒๕๕๑)

ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๕๑ หลังจากที่ทุกคน(คนข่าวINN)หลายคน สบายอกสบายใจกับวันหยุดยาว ปีใหม่..สบายใจกับเงินโบนัสก้อนย่อมๆ.. ที่บางคนก็ใช้หมดไปแล้วตั้งแต่ปีใหม่ บางคนก็เก็บใส่กระปุกฝากธานคาร บางคนก็เอาไปใช้เพื่อครอบครัว ซ่อมบ้าน เยี่ยมพ่อเยี่ยมแม่..

หลันหลายคน(คนINN)รวมถึงผมก็ต้องช็อคกับข่าวเพื่อนร่วมงาน..ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะตัดสินใจ"ลาออก"จาก ไอเอ็นเอ็น.เพราะด้วยความที่เขาถือเป็นหนึ่งใน"ขุนทัพ"คนสำคัญของINN ร่วมก่อร่างสร้างตำนาน สำนักข่าวไอเอ็นเอ็น. สดทันทีที่มีข่าว มาตั้งแต่ยุคล้มลุกคลุกคลาน จากต่ำสุดสู่สูงสุด๑๐ กว่าปีที่แล้ว จนมาถึงปัจจุบัน..ครับ เขาคือ"จา".."จารุนันท์ ธนะภพ"เพื่อนผม..

เป็นเพื่อนที่ถือว่าสนิทมากคนหนึ่ง..ในกลุ่มพวกเรา"คนข่าวINN"และ"อดีตคนข่าวINN"โดยเฉพาะ บรรดา "อดีตคนข่าว" รุ่นราวคราวเดียวกันที่ปัจจุบันแต่ละคนเติบโตในระดับ"บริหารข่าว"ไม่ว่าจะเป็น "ไก่"(ชรินทร์),เบน(ยศไกร)หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆที่ตกลงตั้งกลุ่มชมรม"ศุกร์สำราญ"ขึ้นมา

แน่นอน ไม่แต่"คนINN"ที่ช็อค เพื่อนๆหลายคนก็ช็อค กับ การตัดสินใจของ"จา"เราในกลุ่มเพื่อนๆหลายคน ได้พูดคุยกันหลายครั้งกับ"จา" โดยเฉพาะผมเองในฐานะของ"เพื่อนร่วมงาน"ที่ทำงานร่วมกันมาถือว่าเกือบครึ่งชีวิตในงานข่าว กันด้วย เพื่อกล่อมขอร้อง แต่ข้อสรุปก็คือ "เคารพการตัดสินใจ"

หลายเหตุผล บางครั้งหลายคนก็อาจไม่เข้าใจ..กับสิ่งที่เกิดขึ้น(ซึ่งผมอธิบายกับน้องๆว่ามันเป็นเรื่องของ"ขั้นตอนกระบวนการ"ที่ผสมไปด้วย"ความรู้สึก"อย่างที่"จา"ว่านั่นแหล่ะว่า"เสียใจ-แต่ไม่ท้อ") แต่จากที่พูดคุยหลายครั้งอย่างพยายาม"สังเคราะห์"และ"เชื่อมต่อ" มีคำยืนยัน ไม่มีอะไรที่ติดต้างคาใจอะไร โดยเฉพาะกับ"พี่-น้อง"

อาจเป็นเรื่องของ"เวลา"..ที่ว่า อย่างไงมันก็ต้องมีวันนี้ ..ที่ต้องไป ..มันอาจเป็นการเปลี่ยนแปลงในชีวิตอีกครั้งของเพื่อนผม ซึ่งก็หวังใจและ อวยพรว่า มันน่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นกว่าเดิม..

บางที..การขยับปีกบินของผีเสื้อ..ที่ส่ งผลสะเทือนไปถึงอีกทวีปหนึ่ง..อาจจำเป็นเมื่อถึงเวลาหนึ่งที่ต้องเปลี่ยนสภาพพื้นที่บ้างเพื่อเพิ่มพลังงานแห่งการปันแบ่ง..

บางที..การขยับปีกของผีเสื้อก็ใช่ว่าจำเป็นเสมอว่าจะต้องหลีกลี้หนีภัยใด หากแต่อยู่ที่ความพึงพอใจของผีเสื้อ โดยเฉพาะความพึงพอใจในการแสวงหา"อิสรภาพ"เมื่อถึงเวลาแห่งจังหวะอันสมดุล...

------

บทความสุดท้าย(อาจไม่ใช่ท้ายสุด) กับกิจกรรมดีๆเพื่อเด็กๆบ้านครูน้อย ก่อน"ผีเสื้อ"ตัดสินใจขยับปีก..จรจาก แต่ใช่ว่าจากจรตลอดไป
http://www.innnews.co.th/butterfly.php?nid=88599