การตื่นรู้แห่งสติ..กับ"จุดยืน"และ"ลมเวลา"ที่พัดผ่าน

ในความวุ่นวายแห่งวัน..บางครั้งครา..กว่าจะรู้สึกตนตื่นขึ้นมาจากพะวังแห่ง"ความสับสน"..เราก็แทบจะไม่รู้ตนว่าได้เหยียบยืนอยู่ในจุดใดของชีวิต...


การตื่นรู้แห่งสติ..จักทำให้เราระลึกได้ถึง"จุดยืน"ที่เรายืนอยู่ ณ ขณะเวลานั้น...

การปล่อยให้อารมณ์แห่งการใดก็ตามให้มาครอบงำความรู้สึกของการตื่นรู้แห่งสติ...

มนุษย์อุจาระเหม็น ช่างวุ่นวาย ในภาวะวิสัย..เป็นไปของแต่ละปัจเจก..

เฉกเช่นที่กำลังเห็นได้ยินและได้รับรู้สัมผัสกระทบ..ณ ขณะ เวลานี้..

เหล่าปัจเจกชนทั้งหลาย ยังคงตั้งหน้าตั้งตาแสวงหาบนหนทางของตน..

บ้างยังคงลุ่มหลงในวังวน..บ้างเหมือนดั่ง"หลุดพ้น"แต่"ไม่พ้นหลุด"ไปจากวงโคจรแห่ง"กิเลส"ก้นบึ้ง..

ปัจเจกชน ยังดำเนินไป..ในวังวนแห่งมรุสุมชีวิต ที่ทุกชีวิตล้วนแต่ลิขิตความเป็นไปแห่งตนโดย"เหตุ"และ"ผล"ทั้งสิ้น..

สัจธรรมที่จะยังคงดำรงอยู่คือ"ความเป็นธรรม"..ภายใต้"ความยุติธรรม"...

ขอจง"ตื่น"-"รู้"และมี"สติ"...ใน"จุดยืน"ระหว่างการเดินไปสู่"จุดหมาย"แห่ง"ปัจเจกชน"..ที่มีอุดมการณ์..

ขอจงปัดเป่า"กิเลส"อันครอบงำ"ความคิด"ความกระเพื่อมแห่งอารมณ์ของเหล่า"ปัจเจกชน"ทั้งหลายให้คลายมะลายหายไป ดุจดั่งลมร้อนที่พัดผ่านเข้ามาวูบหนึ่งก่อนสายฝนแห่งความหวังอันชุ่มชื้นจะคืนกลับมาอีกครั้งครา...