จดจาร..การจรจาก...

อาจถือว่าเป็นความ...รู้สึก..ที่...

มากมายเกินกว่าความผูกพัน..

มากมายเกินความการได้มารู้จักกัน..

มากมายเกินกว่าที่ฝันไว้...

มากมายเหลือเกินสำหรับห้วงเวลาที่พวกเรา"ศิษย์เก่าINN"เคยมีความรู้สึกดีๆต่อกัน..

ณ วันหนึ่งที่เราเดินทางมาพบกัน..

บอกเสมอกับเพื่อนพ้องน้องพี่..อย่างน้อยสิ่งดีๆก็มีอยู่ใน ช่วงเวลาหนึ่งที่เราได้พบและรู้จักกัน..

บอกเสมอกับเพื่อนพ้องน้องพี่..ที่เดินเข้ามาแล้วจากกันไป..ว่ายังดีที่เรายังจำได้ถึงวันดีๆสำหรับพวกเรา..

บอกเสมอกับเพื่อนพ้องน้องพี่...ว่าจงอย่าหลงลืมวันแรก..และ..วันสุดท้าย..ที่เราพบกัน..และจากกันไป..

บอกเสมอกับเพื่อนพ้องน้องพี่...ว่าจะอย่างไร"มิตรภาพ"อันงดงาม ก็มิอาจลางเลือนหายไปในความทรงจำดีๆที่มีต่อกัน..

บอกเสมอกับเพื่อนพ้องน้องพี่...ว่าวันหนึ่งข้างหน้า มรสุมที่พัดพาเข้ามาในชีวิต..จะจางเบากลายเป็นลมเบาๆที่เย็นสงบ แต่มีพลัง เพื่อหนุนประคองสองปีกของเธอให้บินไปสู่ฝัน..

ณ วันหนึ่งที่เราจากกัน...

ขอโปรดจดจำ..สิ่งดีๆที่เคยมีต่อกัน..

ขอโปรดจดจำ...มิตรภาพอันงดงาม..

ขอโปรดจดจำ...ความรู้สึกอันหลากหลายในระหว่างทางเดิน..

ขอโปรดจดจำ...และระลึกถึงกัน.."ศิษย์เก่าINN"

-------------

ปล. บันทึกไว้..เป็นร่องรอยความทรงจำ..สำหรับโอกาส..การจากลาของ"ศิษย์ปัจจุบัน"จำนวนหนึ่ง..ที่กำลังจะเป็นอดีต"คนข่าวINN"และเข้าสู่สถานภาพ"ศิษย์เก่าINN"เต็มตัว..